.

...

ازخود رفته ام و جسدم چمدان منست...

شاید درخوابمان رویای باران بینیم برقله افکار پرست زازدحام ابرهای پریشانی برچشم دل وجان مرغزاریست به وسعت تنهایی لرزه ای براندام دشت وجودمان افتاد لرزیدیم قطره بارانی ازگونه ابرچکید ترسیدیم به زیرمژگان صخره ی سنگ دلمان به یکباره تن واره جهیدیم ازباران وخیس شدنش ترسیدیم ناگه ازخواب پریدیم لاف زدیم که لایق بارانیم تشنه ودربدر وحیرانیم رمقی نیست درخود خوابیده قلت زنانادرافکار تا ابد درخویش بیداریم نا نداریم تا به تلخندی خود راروبراه گردانیم!!!...

به چه اعتبارست وقتی حرف بادهواست وقتی عشق نقاب چهره ماست هرچه گویم درحد حرف هرچه میکوشم مث دانه برف به که گویم وقتی همه گوش ها گوشواره گشتند زینت تنها می بخشند دلم نه گیرست ونه چهره ام دلگیر هم ازخودم که اسیرم سیرسیرهستم...

آدمھا خاطِرات مُشترِڪشاﻥرا ازخاطرمےبرند…و بہ خاطر نمےآورند :-نانﻭنَمڪے راڪہ باهم خورده اند…-قسم هایےراڪہ براےِهم خوردهﺍند…-و غُصِہ هایے راڪہ دوراز هَم خوردهﺍند…… دردلم تمنای دیدارگلیست آرزوی شهد پرانی پروانه ایست دلم نوای بلبل میخواهد دلم عطرافشانی زنبورهای عسل می خواهد چشمانت لبانت دیدارت آرزوست ...