.

...

...

ازآنروز که گفتی شعرهایت مرابه مبارزه می طلبد اسیرگشتم به ریسمان زلفانت مریض گشتم ازآن روز که گفتی حرفهایت تلخ ست برمیگردم باهات می حرفم همه سکوت گشتم ازآنروز که گفتی ... درپی تسخیرمنی تمام خود به توباختم ازآن روز همه شب گشتم دراستراحت مطلق گشتم ولی فهمیدم تنها گشتم می خندم سر خود راگرم کردم دل ازخود کندم حیران گشتم ...... چشم به راهت نگشتم دست به دعا هم نگشتم غصه نخوردم واویلا نکردم ترا ازدست خود آزاد کردم پرپروازت گشتم ندیدی؟! خخ همراهت گشتم عشق رابه مسلخ نسیان کشاندم ولی دمی ازمهرتودل برنکندم!! ...

خسته ست انکه خاطرش مکدرست وین سبب نیست که دل نبسته ست دل پاره و خاطر آواره تو چه دانی دراین میانه که کمرهمت کسی بسته ست که ازوسط شکافته پایش درره یارو خاطرش دربست دیدار پارسا مکث...

بی نوشته می خواند یارمن سرنوشته می داند یارمن ...